ervaringen van ouders

Alsof ik mezelf zie zitten

Dorien Tuinstra

Vorig jaar juni herkende ik me in een verhaal over hoogsensitiviteit. Van A tot Z! En niet alleen mijzelf maar ook mijn oudste dochter. Sinds ik weet dat er zo iets als hoogsensitiviteit bestaat en dat dit zeker op mij van toepassing is ben ik mezelf steeds beter gaan leren kennen. En ben ik dingen gaan hérkennen. En dat gebeurt nog steeds; “goh dat was niet... maar dat was de HSP!”

En nu, mijn oudste is inmiddels 6 jaar en soms is het  alsof ik mijzelf zie zitten. Zo viel het mij al eens op, in de kleuterklas, tijdens het vaste moment van de week waarop de ouders ook even in de kring mogen blijven zitten, dat mijn hsp'er antwoord geeft op een open vraag van juf als er uiteindelijk niemand antwoord geeft. Want als juf iets vraagt dan moet je antwoord geven. En als niemand dat doet dan voelt mijn hsp'er zich genoodzaakt dat te doen. Want dat hoort. En dan gaat het ook op een toontje van 'moet ik het dan weer zeggen...' Tja … dat had ik ook.... alleen was dat als ik een tiener was.... En zij nu al... Alsof ik mezelf zie zitten....

Maar daar ben ik wel heel blij om, dat ik 'mezelf' zie zitten. Dat ik inmiddels het hsp ding herken. En dat ik weet dat niet iedereen dit heeft. Dat er dus verschil is tussen wel hsp en niet hsp. Want dan kan ik dit nu aan mijn meiden mee geven. Ik heb er nog eentje... ik ben er zeker van dat ook mijn jongste hoogsensitief is. En vraag me niet waarom, het zal het hsp gebeuren wel zijn, maar voor zij geboren was had ik al het idee dat zij in alles 2 x zo 'erg' is als haar grote zus. Twee keer zo koppig, lief, eigenwijs, gevoelig, enz. Naast het 'extra' binnenkomen van de prikkels wat de hsp'er heeft lijkt zij nog iets te hebben van; 'goed dit is die prikkel. Ik moet er wat mee doen. Maar heeft dat wel nut? En wil ik dat wel? En dan ook nog nu?' Als er op een van die vragen een 'nee' volgt dan kun je proberen wat je wilt maar ze doet het dan niet. “Mooi toch dat er wat karakter in zit?” hoor ik ze nog zeggen. Ja mooi wel, maar vaak ook lastig....

Maar goed. Alsof ik mezelf zie zitten. Of staan. Zo zie ik bijvoorbeeld mijn jongste staan wachten tot degenen die in de deuropening van haar klas staan vanzelf door krijgen dat zij er langs wil. Want dat 'voel' je toch? Dat er iemand achter je staat en er langs wil? Ja, wij wel. Maar niet iedereen is hsp dus moedig ik haar dan aan om haar mond open te doen en netjes te vragen of ze er even langs mag. Waarop ze mij aankijkt van “Mama... moet dat nou? Waarom snappen ze het zo niet...?” 'Nee meid, gewoon hard op zeggen wat je bedoelt....' en vooral niet gaan doen waar ik vroeger de neiging toe kreeg, na ellenlang vergeefs te hebben staan wachten me er maar chagrijnig tussendoor wurmen. Zo blij dat ik dit herken!

En 'vissen' dat doe ik ook vaak...

Alhoewel de kleuterjuf haar niet herkend in het hoogsensitief plaatje, gevoelig vindt ze haar wel. Groot rechtvaardigheidsgevoel heeft ze. Wijkt lastig af van de routine, enz. Dus dan is 6 jaar worden een hele overgang. Spelen op het grote plein. Meer zelfstandig werken. In een grotere groep. Maar goed, we zien wel hoe het gaat. Wat juist voor haar zelf lastig is want 'ik weet niet wat ik moet doen? Wat de regels zijn? Waar ik kom te zitten. Waar mijn tas moet, enz enz.” Niet weten waar ze aan toe is, is “niet leuk”.

Inmiddels is ze haar nieuwe klas al aardig gewoon geworden. Maar gisteren was er toch duidelijk iets mis. Er was iets “niet leuk”. Op school. Dus ik sla aan het 'vissen'. Want ik moet het er uit trekken om er achter te komen wat er dan precies “niet leuk” is. En pas als ik precies weet wat het is kan ik proberen om het 'te verzachten'. Na lang doorvragen, het 'vissen', blijkt dat haar de vraag van juf  over waarom ze haar werkblad niet af had, in het verkeerde keelgat is geschoten. Want, na veel gehengel, bleek dat ze niet verder kon met haar werkblad omdat ze iets niet snapte. En ze had netjes volgens de afgesproken manier om juf haar hulp gevraagd. Maar dit had juf niet gezien. (Kan gebeuren, juf kan ook niet alles en net als ik kan ook juf waarschijnlijk nog steeds niet “heksen”) Daarom kon ze dus niet verder. En dan is het dus heel naar als juf aan je vraagt “waarom” ze haar werkblad niet af heeft want het ligt dan volgens mijn hsp'er aan juf. Want mijn hsp'er heeft zich netjes aan de afgesproken procedure gehouden. En juf niet. Maar als je 6 bent dan durf je dat niet te zeggen. Of misschien alleen als je 6 én hoogsensitief bent.

Na nog wat 'vissen' blijkt juf gezegd te hebben dat als het afgesproken systeem niet werkt ze dan toch maar op een andere manier juf haar aandacht moet trekken. Lastig voor mijn hsp'er. Want afspraak is afspraak en als dat niet werkt, ja dan is het alsof ze 'doodloopt en niet om kan keren'. Een 'ik heb mijn best gedaan en als dat niet werkt dan houdt het op.' Maar goed, ik heb haar uitgelegd dat juf ook niet alles tegelijk kan en dat ze een volgende keer dan dus inderdaad maar gewoon op een andere manier juf haar aandacht moet trekken. Want je werkblad af krijgen is belangrijker dan strikt de procedure volgen. En lukt het dan nog niet... dan maar gewoon eerlijk zeggen dat ze niet verder kon omdat ze het niet snapte en ze juf niet te pakken kon krijgen. Dat snapt juf heus wel. Want uiteindelijk vraagt juf gewoon waarom ze haar werkblad niet af heeft. Al voelt het voor mijn hsp'er misschien als veel meer die vraag. Maar dat is het niet. Gewoon een simpel waarom, en dan is het gewoon een 'omdat ik niet verder kon want...' en niks meer dan dat.

Alsof ik mezelf zie zitten....

 

Wil je updates rond hoogsensitief opvoeden?

  • Twitter - White Circle
  • Facebook - White Circle

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS