Mijn papa is niet mijn biologische vader

Ik stootte onlangs op een paar schrijfsels uit maart 2011, de maand waarin ik vernam dat mijn papa niet mijn biologische vader is.

Ik omschreef het toen zo:

In de afgelopen tien dagen ging ik van met stomheid geslagen naar diep verdriet naar frustratie & woede tot nu naar weet ik veel. Ik weet niet hoe ik deze toestand moet omschrijven maar de beklemming rond mijn hart is wel dag na dag minder geworden. Ik denk dat de schilderijen van Jackson Pollock nog het beste in de buurt komen van mijn innerlijke gemoedstoestand.

Vijf jaar geleden kon ik nog niet vatten welke impact dit nieuws echt op me zou hebben. Ik stopte het - toen de beklemming rond mijn hart nog nauwelijks voelbaar was - ergens achteraan in mijn hoofd in een kluisje. Er werd niet meer over gesproken en we leefden gewoon verder alsof er niets aan de hand was. Twee jaar later werd ik zelf voor de eerste keer mama. Er begon toen terug iets te sluimeren, al kon ik het gevoel zelf niet omschrijven. Nog eens twee jaar later werd ik mama in't kwadraat. Veel mensen maakten de opmerking dat mijn dochters zo op mij leken, maar toch zag ik het niet. Ik wist niet wie ik was, wie ik in de spiegel zag. Hoe kon ik dit dan bij mijn dochters herkennen?

 

De zichtbaarheid in mijn hoofd was beperkt. Traag opkomende mistbanken namen het over.

Ik probeer als volwassen donorkind een stem te geven aan zij die het nog niet weten, aan zij die de implicaties nog niet kunnen inschatten of er nog niet over durven praten wat het precies met hen doet. Misschien ben jij zelf wel mama of papa van een donorkind en dan ben ik je heel dankbaar dat je hier met een open hart meeleest en dat je me dit verhaal laat vertellen vanuit mijn standpunt. Als je mijn verhaal dan zelf naast het gekende verhaal van de fertiliteitscentra legt, kan je zelf een goed gefundeerd oordeel vellen. Het is toch nooit te laat om je aanpak te overdenken en misschien bij te stellen als je tot de conclusie komt dat er toch nog iets beter kan. Mijn klein hartje is al heel warm geworden door alle lieve bemoedigende reacties. Ik lees vaak de opmerking dat anderen er nog nooit echt zo bij stilgestaan hebben. Ik ben blij dat ik dat misschien toch een beetje kan veranderen.

 

Ik krijg veel vragen en ook dat vind ik helemaal geen probleem. Het is pas wanneer je een andere kijk krijgt op de dingen, dat je ze ook anders kan aanpakken. Zo zijn er bijvoorbeeld (volwassen) kinderen die nog steeds niet op de hoogte zijn van het feit dat ze een donorkind zijn. Op het eerste gezicht vraag je je misschien af: “Moet dat dan echt?”. Ik zou zeggen van wel, omdat iedereen recht heeft op de volledige puzzel van zijn/haar leven. In mijn ideale wereld hebben alle kinderen het recht hun afkomst kennen en weten hoeveel halfbroers – of zussen er rondlopen.

Ik ben het laat te weten gekomen, maar nu ben ik wel blij dàt ik het weet. Ik ben heel erg blij met de steun die mijn ouders – want dat zullen ze voor mij altijd blijven – me nu geven. Ze vergezellen me op mijn zoektocht. Onze volgende stap is samen het oude dossier opvragen. Zou het nog bestaan? Staat er een donorcode in of misschien enkele eigenschappen van de donor? De tijd dringt want medische dossiers moeten in België maar tot 30 jaar na het laatste consult (in mijn geval februari 2017) bewaard worden.

 

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Volg de zoektocht van An op www.angaatopzoek.be

assertiviteitstraining

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS