Over de houdbaarheidsdatum van een droom

Lies Cattersel

Wat is de houdbaarheidsdatum van een droom? Wanneer is het écht te laat om een droom na te jagen? Ik stel me de vraag meer en meer. Ik word ouder en zie deuren sluiten. Permanent. Dat is nieuw. Tot enkele jaren geleden leek het alsof alles mogelijk was. En bleef. De deuren sloten maar tijdelijk. In ieder geval toch niet helemaal.

En nu, nu ik aan de ‘verkeerde’ kant van de 30 beland ben en dichter bij 40 begin te komen – ik heb nog wel een aantal jaren voor het zover is, maar toch – vrees ik dat er deuren zijn die ik niet meer open krijg. Nooit meer. Op slot. 

 

De mogelijk nog te bewandelen wegen zijn ontoegankelijk geworden. Om verschillende redenen. Omdat ik man en kind heb. Een huis en financiële verplichtingen. Een leven. Dingen die ik belangrijk vind. En waar ik ook niet onderuit of vanaf wil. Integendeel.

En dat heeft dus consequenties. ’t Maakt me soms droevig.
De studies die ik deed. De jobs die ik aannam. De (onderwijs-)wereld waarin ik terecht kwam. De dingen die ik gaandeweg leerde. Ze hebben mijn pad mee vorm gegeven. Ervoor gezorgd dat ik afboog, sneller doorstapte of ergens langer bleef stilstaan. De beslissingen die ik nam waren misschien niet allemaal even doordacht. Bij wie wel, als 18-jarige studiekiezer of blijven-plakker-door-leuke-collega’s…

 

’t Waren geen slechte wegen. Geen foute keuzes. Maar er zijn wel dingen bij waarover ik pieker. Had ik niet beter…Was ik niet sneller…Zou ik niet… een andere deur genomen hebben.

Ik ben bang. Soms. Omdat er een stemmetje klinkt, in mijn achterhoofd. ‘Zou er toch geen mogelijkheid zijn om…?’ of ‘Ben je zeker dat je àlles gedaan hebt…?’. Waardoor ik als gek begin te surfen, te klikken, te denken en te zoeken – net zoals een opgejaagde kitten de hele woonkamer rond kan spurten: ongecontroleerd, lijkt het.

Keuzes hebben consequenties. Maar ’t is niet dat wat me angstig maakt. Het is het moment waarop er geen keuze meer is, dat me verstikt.

En dan komt deze weer opnieuw voorbijvaren, heen en weer, als een mantra:

Ik wil zoveel. En misschien heb ik toch nog ergens iets over het hoofd gezien. En kan ik die deuren toch nog even open krijgen.

Een paar nachten geleden was het #wolfmoon. De eerste volle maan van januari. Ik ben niet bezig met astrologie. Tenzij het in m’n kraam past. En positief klinkt. Dan kan het wel ;). Dus ik zocht het even uit. En vond, nà het schrijven van deze tekst, dit:

This Moon could well bring up some strong emotions based on old patterns formed when we were very young.

Many things in life are changing, altering that the Full Moon in Cancer may activate as this is the first full moon of the new year.

Whatever is going against you. For instance, you are out of work. Do not allow it to define you. You are master creator. You can change. Don’t wait for the answer to come through others. Be the leader of your life….Be your own best friend.

Synchroniciteit. Als je het wil benoemen.

En ja, ik nam uit de tekst alleen de uitleg die ik van toepassing vond, de rest negeer ik gemakshalve even :).

Maar toch. ’t Past me nu.

Volg Lies op Facebook.

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS