Het is wat het is

Lies Cattersel

Ik moet iets toegeven.
Iets bekennen.

In oktober crashte ik. Of deed toch iets wat daarop leek.
En ik schreef er een blogtekst over, die enorm veel werd gedeeld, geliked en becommentarieerd. Meer dan ik had durven hopen. Dan ik had willen hopen.


ZITDAZO en de Facebookpagina van Femma pikten 'm op. Nog meer volk las 'm.

Nadien publiceerde ik ook nog een vervolg: W.O.W..

 

Veel (h)erkenning. Dankbaarheid van bloglezers, blij dat ze niet alleen waren. 'Blij' dat ik niet alleen was. Verwonderd en - vooral - geschrokken dat we met zoveel waren: #ikbeneenkanarie.


Er moe(s)t iets veranderen. Het kan niet dat we met zovelen tegelijk op de muur afstevenen. Initiatieven om dat aan te kaarten, zijn er genoeg. Ik wil me erachter scharen. Als ervaringsdeskundige.

Maar enkele weken geleden werd ik bang.
Ik schaam me. Omdat ik thuis ben. Al sinds oktober. Nog steeds dus.


Ik schaam me. Omdat ik bang ben voor wat mensen van me denken. Omdat ik het zelf moeilijk te accepteren vind. Omdat het zwak en flauw is en ik niet sterk genoeg lijk te zijn.


Bullshit, dat ben ik wel. Absoluut. Ik breek niet bij elk zuchtje wind. Ik ben actief, kritisch en als ik ergens mijn tanden in zet, laat ik niet los. Ik ben geen kruidje-roer-me-niet en geen muurbloempje. Geen lappenpop en zeker geen labiel wicht. Wél een vechter.


Het was gewoon even genoeg in oktober. Dat ik dat ook niet verwacht had, niet zien aan komen had, zegt ook al veel.

Maar ben bang dat dat nu wel het beeld is dat 'de samenleving' van mij heeft gekregen. Dat 'crash-boom-bang + tekst' mijn kansen op een andere / betere / evenwichtigere toekomst heeft gehypothekeerd. Dat er een stempel op m'n hoofd staat en ik niet meer pas in het systeem. Nooit meer.

Dus haalde ik enkele weken geleden die twee teksten van m'n blog. Plaatste ze terug in mijn kantlijn, als 'concept'.

 

Niet meer te vinden. Niet meer te lezen. Niet meer te (h)erkennen.


Veilig opgeborgen. Geheimpjes. Je weet maar nooit wie er op m'n blog of Facebookpagina terechtkomt.

*zucht*

'k Heb er veel over nagedacht. Ervan wakker gelegen. En ze uiteindelijk toch maar weer teruggeplaatst vandaag. Met dit vervolg erbij.


Met een klein hartje en een hoop stress. En toch nog steeds het gevoel dat ik iets verkeerds doe. Dat ik faal.


Maar ik ben niet alleen. Dat weet ik wel.

Het is wat het is. Het is wat er gebeurd is. Het is wat er met mij aan de hand is. Maar het is niet wie ik bén.
Het is nu eenmaal iets wat gebeurd is.

Volg Lies ook op haar Facebook-pagina.

online cursus voor ouders

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS