ervaringen

Mijn 6 tips

Nessie

 

Com-mu-ni-ca-tie

Je raadt het al : tip 1 is dus uitleggen, uitleggen, en nog eens uitleggen. Bv.  de niet-aflatende zeurstroom over 'waarom HSPeetjes favoriete snacks op zijn', kan ik niet zomaar beantwoorden met 'omdat je ze allemaal opgegeten hebt.' Want dat is trappen op  HSPeetje lange teentjes en levert al gauw een tegenverwijt op 'neen dat is omdat jij er niet genoeg hebt gekocht en dat doe je expres, mama'. 

Uitleggen dat de snacks op het boodschappenlijstje staan en bij het eerstvolgende winkelbezoek worden aangekocht, kan het leed al een pak verzachten omdat HSPeetje zich erkend voelt en er rekening met zijn noden gehouden wordt.

Omdat het niet moet

Verplichte opdrachten op school vallen consequent in het 'ik doe ze niet'-vakje als HSPeetje ze niet leuk vindt (en HSPeetje is nogal kieskeurig). Zolang  the bigger picture niet duidelijk is, valt daar ook weinig aan te doen, tenminste zonder straffen in het vooruitzicht te stellen. En dat laatste is hier een 'no go'. Ik streef ernaar mijn kids op te voeden zonder 'het moet nu eenmaal', ze mogen zelf kiezen om iets te doen, omdat ze het WAAROM ervan begrijpen. Makkelijk is dat niet... en al helemaal niet in een klassikaal verband waar alles aaneenhangt van de 'je moet of anders slechte punten'.

 

Op school ontbreekt dikwijls de tijd om grondig uit te leggen waarom er best geoefend wordt op pakweg cirkeltjes maken met de pengreep (want het begint al jong, dat 'moeten'). Als je uitlegt dat ze daardoor later letters kunnen vormen, en dus woorden kunnen schrijven.. dan ontvouwt een sprookjeswereld van zelf verzonnen verhalen die ze eigenhandig kunnen neerpennen zich voor hen.. Dat is hoe ik mijn HSPeetje aan het werk krijg..

 

Ga jij ook dood, mama?

Op de vraag 'waarom mama soms 's avonds niet thuis is en of ze dan niet graag bij de kindjes is', maak ik mij er ook nooit van af met een 'omdat mama laat moet werken'. Ik leg uit waarom: om centjes te verdienen, en dus dingen te kopen (bv de zeer gegeerde snackjes), omdat ik mijn job ook graag doe en omdat als ik meer werk op sommige momenten, ik extra tijd heb om door te brengen met de kindjes op een ander tijdstip. 

De waarheid werkt, ik zie het ook als een enorm voordeel dat HSPeetje feilloos aanvoelt of je probeert je er met een zoetsappig kinderverhaaltje van af te maken, je weet wel een leugentje van bestwil. Als ik HSPeetje zo probeer af te schepen wegens te delicate vraag, staat de vraag gegarandeerd op repeat tot de nieuwsgierigheid is bevredigd.

Dus alle vragen krijgen een zo eerlijk mogelijk antwoord, zelfs de 'gaat iedereen dood en jij ook mama?'-vraag die HSPeetje gedurende een tijd elke avond met traantjes in de ogen stelde. Best heftig om na een paar keer ontwijken uiteindelijk toch JA te zeggen. Uiteraard geef ik altijd ook het positieve daarbij weer. Want inderdaad iedereen gaat dood en toch in ons hart leven alle mensen die we heel graag zien voort... des te meer reden ook om alles uit het leven te halen, elkaar veel te knuffelen, samen dingen te beleven en doen, te genieten van elkaar, want dat is wat telt en wat uiteindelijk zal blijven... al die liefde.

Puppies

Afhankelijk van de hevigheid van de explosie uiteraard, is er niets zo effectief om de  lucht te doen opklaren als humor. Bv. 's avonds de vaststelling dat HSPeetjes favoriete hondjespyama in de was is. Dit kan aanleiding geven tot serieuze scènes en sowieso wordt ieder alternatief afgewezen. Gek soms hoe lang we nog proberen HSPeetje te overtuigen van een andere keuze, die poezenpyama is toch ook supercool, niet, echt niet ?! We weten immers al lang dat HSPeetjes sterke willetje zich niet laat ompraten.

Een magische ingreep in de zin van 'Ik tover ons allemaal om in puppies' gevolgd door uitgebreid poepjesgesnuffel en puppygeluiden, doen de sfeer omslaan. Dikwijls zal HSPeetje na de eerste verwondering gezwind meedoen en beginnen giechelen. Want ja dat hebben ze dan ook weer die hooggevoelige schatjes: een rijke fantasie...

Samen

Alle techieken en trucjes ten spijt, zijn er momenten waarop de boel toch escaleert. Met een wild om zich heen stampend HSPeetje, die dingen gooit en alles bij elkaar brult. Dikwijls eindigt het ermee dat HSPeetje wegloopt en ergens op de grond gaat zitten of liggen met veel decibels en drama.

Op een moment dat ik zelf genoeg zen ben, kan ik geven wat HSPeetje nodig heeft: rust (zeker geen terechtwijzigingen), erkennen van de emoties (ik merk dat je boos,verdrietig, ... bent) en proberen te benoemen van de diepere oorzaak van de bui. Ik ga meestal zelf dan zitten op gelijke hoogte en geef zoveel mogelijk empathie, nu al de les spellen werkt compleet averechts.

 

Als HSPeetje voelt dat er begrip is en er echt geluisterd wordt, vloeit de spanning al een stukje weg. Dat is het moment dat ik voorzichtig fysiek contact maak, bv. pink tegen pink... Indien dat toegelaten wordt, handje in de mijne nemen even om HSPeetje uiteindelijk helemaal op mijn schoot te trekken. Eens HSPeetje zich tegen me aanvlijt, zal ik altijd aangeven dat ik van HSPeetje hou. Dan is de tijd rijp ook mijn gevoel en noden te uiten en te vragen hoe we dit samen kunnen oplossen.

Vroeger stond HSPeetje op explosiemomenten in de hoek en speelde kat-en muis, jennend bijna, lachend, weglopend, uitdagend tot ik ging dwingen, mijn macht volledig uitspeelde. Het bleef maar aan de gang en het eindigde nooit met een positief gevoel, ik betwijfel of HSPeetje er echt iets fundamenteels opbouwend van leerde... Het was dan echt een uitputtingslag, voor beiden. Nachtmerries van HSPeetjes kant nadien, en ik die vanbinnen gevoelsmatig een oorlog had gevoerd en leeg was.

Nu wordt HSPeetje getriggered om zelf ook mee zoeken naar een oplossing, om rekening te houden met anderen en mij. Ik ben niet meer de boeman die het laatste woord heeft. Dat vergt ook wel een leerproces en tijd, want HSPeetje moet inspanning doen om dingen te begrijpen, zelf verantwoordelijkheid te nemen. Ik herinner me nog dat de standaard oplossing was over pakweg opruimen, 'ik stel voor dat jij vlug even alles opruimt, mama'. Nu zegt HSPeetje ondertussen spontaan al 'jij zal waarschijnlijk graag hebben dat we samen de boel aan de kant maken, zeker'... We're getting there slowly..

En dan resten er nog de voor mij moeilijkste situaties, zit ik als HSP-er helemaal mee in die negatieve flow als mijn maat vol is. Ik voel de woede even hard in mij koken als in mijn HSPeetje.. en dan, wat doe ik dan?

Ofwel ga ik door het lint (ik moet eerlijk zijn, soms gebeurt dat echt) en verhef ik serieus mijn stem vol dreigementen om dan binnen de picoseconde te beseffen wat er gaande is,want uiteraard maakt dat het drama nog veel groter. In dit geval excuseer ik mij ook altijd oprecht en schakel ik over naar de zit neer-empathie-fysiek contact techniek.

Ofwel - en dat is een wondermiddel eigenlijk- kondig ik aan dat mijn hoofd te vol wordt en ik even rustig wil worden, waarna ik me even afzonder en/of aflsuit van de situatie. Deze werkt dus grandioos, het zorgt voor mijn kalmte en een daling van spanning ook bij HSPeetje, waarna veel makkelijker terug liefdevol contact mogelijk is (zie hierboven) en we de dingen rustig samen uitpraten. De laatste keer vertelde HSPeetje zelfs helemaal op eigen houtje vanwaar de uitbarsting kwam... 

Allemaal pluisjes

De bloemetjesademhaling vind HSPeetje ook fijn om mee met mama te oefenen: dus inademen alsof je ruikt aan een bloem en uitademen alsof je de pluisjes van een paardenbloem keihard wegblaast. We werken er nu allebei aan deze effectief toe te passen als we overprikkeld raken. Grappig genoeg geven nu elkaar weleens het advies dat 'het tijd is voor  de bloemetjesademnhaling'...Of we dan altijd zo volgzaam zijn om het advies aan te nemen, is een ander verhaal. :)

Ik geloof zelf ook heel hard in yoga als energieoplader en prikkelaflader. En zodra HSPeetje ietsje ouder is ga ik daar verder in. Vandaag is dat iets wat nog niet zo aanslaat gezien de jonge leeftijd van HSPeetje... Blijven volhouden en het voorbeeld geven zei een trainster mij ooit, want het meest leren ze van hun ouders, en hoe die met hun eigen volgeladen hoofden en emoties omgaan. Dus yes, ik geef niet op!

Het is mijn droom dat mijn HSPeetje erin zal slagen hoogsensitiviteit als een waardevolle gave te beleven. En eerlijk gezegd, dat is een realistische droom als ik zie welke mooie stappen er nu al gezet zijn. 


Mijn HSPeetje komt er wel, no doubt! 

Nessie

  • Twitter - White Circle
  • Facebook - White Circle

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS