ervaringen

 
  • Facebook - White Circle

Wanneer de puzzel in elkaar valt

Jennifer

 

 

Ik had het eigenlijk al kunnen merken. Eigenlijk had ik het veel eerder kunnen weten. Maar de puzzel is pas sinds kort in elkaar gevallen. Ik had het eerder kunnen herkennen, mocht ik meer geweten hebben over hoogsensitiviteit. Dan zou ik geweten hebben dat ik zelf ook vrij hooggevoelig ben, en dan had ik meteen kunnen zien, dat mijn dochtertje, die zoveel mee heeft van mezelf, dit ook heeft.

 

Enkele maanden geleden begon mijn dochtertje plukken haar uit te trekken. Niet een haartje hier of daar, maar echt plukken. Soms in het geniep, soms in een afwezige bui, soms met enige trots… Mijn mond viel open van complete verbazing en shock, toen ik de allereerste keer de haren in mijn hand gedrukt kreeg, of ze simpelweg onder de zetel vond. Iedere keer opnieuw.

Je vraagt je af, waarom een nog geen vierjarige de nood voelt om in dergelijke mate haar uit te trekken.

 

Op de vraag ‘waarom?’ krijg je natuurlijk geen antwoord. Want hoe kan een driejarige verwoorden, wat een volwassene vaak niet kan? Dus trokken we op advies van de school, naar een kinderpsychologe.

 

Tijdens de sessies met vele vragen, soms enkel voor mezelf, soms samen met mijn dochtertje en nog vaker met mijn dochtertje alleen, gingen we op zoek naar het antwoord op die vraag. Mijn dochtertje is een vrij introvert type, als het op gevoelens aankomt, maar dat kan je niet meteen aflezen van haar gedrag. Ze doet actief mee in de klas, is minstens even enthousiast (lees: wild) als haar klasgenootjes, en doet ijverig haar best om simpelweg de beste te zijn.

 

Op de eerste schooldag liet ik haar hand los, en geen enkel moment keek ze om. Zo zelfverzekerd leek ze, helemaal klaar om dat nieuwe avontuur aan te gaan. Ik had toen nauwelijks kunnen bevatten, dat die zelfverzekerde uitstraling, slechts een beschermende muur was rond de onzekerheid en stress die ze voelde, bij het binnengaan van die deuren. Na een week had ik het eigenlijk al kunnen weten, toen ik ze op vrijdag ophaalde. Ik nam haar hand vast, en zonder meer merkte ik ineens op, dat ze letterlijk élke nagel van haar vingertjes tot op de rand had afgebeten. Een kind dat daarvoor nog nooit aan nagelbijten had gedaan… maar kijk, de grote zus deed dat ook, en wat de ene ziet bij de andere… dat ken je wel.

 

Pas op het eind van het schooljaar kwamen de andere signalen, nachtmerries, de juf die zei dat het een drukke klas was, de oudere zus die vertelde dat de juf had geklaagd van hoofdpijn, het thuiskomen en dan een uur lang ontroostbaar zijn en dan ineens dat haar… Er was duidelijk meer aan de hand.

 

Tijdens die sessies komen dan ineens andere herinneringen naar boven. Hoe mijn dochtertje luid lawaai verafschuwde, als de muziek te luid stond, of papa eens een gaatje moest boren, hoe ze altijd als een kuikentje onder mijn vleugels wou schuilen, hoe ze enorm nood had/heeft aan structuur, hoe ze altijd wel alles observeert en opmerkt, en altijd als eerste doorheeft als mama eens een off-day heeft…

 

En dan valt de puzzel in elkaar.

 

 

Hoe meer ik lees, leer en spreek over hoogsensitiviteit, iets dat mijn zus ook heeft, en iets waarvan ik mezelf ook sterk in herken, hoe duidelijker het wordt, dat ook mijn dochtertje dit heeft. En het weten en beseffen dat ze dit heeft, maakt het een stuk gemakkelijker om haar te begrijpen. Als ze nu thuis komt van school en ze is nukkig of weent voor het minst, dan weet ik dat ik ze even apart moet nemen op haar kamer, om haar de kans te geven om te ontprikkelen. Ik weet dat achter haar onverschillige uitdrukking, vaak heel veel emoties en gevoelens zitten. Ik weet dat ik haar anders moet aanpakken dan haar oudere zus wanneer ze iets mispeuterd heeft.

 

Ik ben blij dat ik dat uurtje ontroostbaar zijn, niet meer aanzie als vervelend gedrag. Ik ben blij dat ik nu weet, hoe ik het beste uit haar naar boven kan halen. Ik ben blij dat ik mezelf herken in haar, want ik weet dat er een enorm grote gevoelswereld afspeelt in dat kleine lijfje van haar. Ik ben blij, want ik ben ook trots, dat ik dankzij haar, mezelf ook beter heb leren kennen en begrijpen. Ik zie nu dat hoogsensitiviteit, naast verwarrend en vermoeiend, een heel mooie eigenschap is van ons menselijk zijn. Het is een aanvulling van al die andere mooie en diverse karakters, die ons uniek maken. 

 

Wil je updates rond hoogsensitief opvoeden?

 

Een prachtige zoon zonder handleiding

Heidi

 

Als ik op Maico zijn baby- & peutertijd terugblik dan merk ik daar al veel kenmerken van hoogsensitiviteit.

 

Maico was altijd heel alert en om te slapen moest ik hem steeds inbakeren. Slaap heeft hij trouwens nooit veel nodig gehad. Om hem rustig te maken voor het slapen streelde ik met een vinger tussen de ogen. Drukke plaatsen probeerde ik te vermijden want daar werd hij altijd heel hevig of hij begon te huilen.

 

Maico ging met me mee naar de crèche waar ik toen mee eigenaar was, dus ik heb hem van heel dichtbij kunnen zien opgroeien. Hij klom overal op en was steeds actief bezig. Hij was heel snel in zijn ontwikkeling: op zijn tien maanden kon hij al lopen. Een actief hevig baasje maar ook zo lief wanneer hij op een rustige plek was.

 

Toen hij kennismaakte met gras en zand, trok hij meteen zijn voetje terug.

 

Hij voelde meteen wanneer iemand droevig was en ik kreeg steeds een lieve opmerking als ik iets nieuws aanhad (zelfs meer dan de papa).

 

Hij heeft zich steeds snel aan mensen en dieren gehecht.

 

Zo veranderde hij in de tweede kleuterklas van school toen wij verhuisde. Hij is nu 10 en spreekt nog altijd van zijn beste vriend daar, die hij sindsdien niet meer heeft gezien.

 

In het begin ging ik daar niet op in omdat ik wou dat hij het vergat. Nu laat ik daar plaats voor om over te praten. Een dagboek helpt mijn zoon erg. Hij verloor onlangs een huisdier en schrijft daarover in zijn dagboek, zegt hij.

 

In de kleuterklas dachten ze dat Maico ADHD had omdat hij enerzijds heel hevig kon zijn maar anders kon hij ook heel rustig puzzelen. Ze stuurde me toen naar het CLB, die meteen spraken van Rilatine. Bij de psychiater aangekomen bleek dat dat helemaal niet nodig was.

 

In die tijd kwam ik terecht op een website omtrent hooggevoeligheid en kocht toen het boek van Elaine Aron. Ik herkende er veel van mezelf en Maico in, maar de psychiater besteedde er geen aandacht aan. Ik had toen op mijn instincten moeten vertrouwen.

 

Er werden IQ testen gedaan en daar bleek dat Maico performaal hoogbegaafd was en verbaal normaal. Hij zou dus het best leren met beelden, maar ons onderwijs is net heel verbaal. Later bleek dus dat hij een beelddenker was.

 

De school ging niet mee met het verhaal …

 

Uit de gesprekken bleek dat hij door een bepaalde jongen erg werd geplaagd. Maico vertelde dit niet aan ons omdat hij niet wou dat wij triestig zouden zijn. Voor hem is het altijd heel belangrijk dat de anderen rondom hem gelukkig zijn.

 

Bij de psychiater heeft Maico leren vertellen aan ons hoe hij zich echte voelde. Zijn gevoelswereld speelde zich vooral in zijn hoofd af en naar de buitenwereld toe bleek hij altijd de happy jongen te zijn.

 

Zijn eerste zusje is al baby lang erg ziek geweest, Maico was toen zelf nog maar een peuter/kleuter. Hij is steeds over haar heel beschermend en zorgzaam geweest. In de school vonden ze dat hij zo een prachtige broer is, omdat hij altijd voor zijn zusje opkomt. Nu ze allebei groter zijn, wil de zus dat niet meer. Ik heb haar dan ook uitgelegd dat dat ook een mooie eigenschap is. Nu weet hij ook dat hij zichzelf meer op de eerste plaats moet plaatsen.

 

Toch blijft het gevoel van te willen beschermen aanwezig, hij ziet vaak gevaren en probeert kinderen hiervoor te beschermen. Zo bang dat iemand gekwetst zou worden.

 

Maico zou ook alle daklozen en vluchtelingen mee naar huis nemen. Ik leg hem dan uit dat we niet iedereen kunnen helpen.

 

Mijn zoon is een grote knuffelbeer. Heel beleefd en respectvol. Hij vindt die waarden heel belangrijk.

 

Mijn man vindt het moeilijk om lichamelijk te zijn met jongens, terwijl zijn zoon net heel lichamelijk wil zijn. Ik merkte dat Maico zich hierdoor afgewezen voelde. Mijn man en ik praatten hier heel regelmatig over. Hij laat de knuffels meer en meer toe en mijn zoon weet dat mijn man nu eenmaal anders is dan hij.

 

Na de bezoeken bij de psychiater ging het een tijd beter. Maico vertelde veel over zijn gevoelens. Tot verleden jaar, toen bleek dat hij zich onder een tafel had verstopt in de klas. Hij voelde zich weer heel onzeker vertelde hij mij.

 

Hij werd weer geplaagd, maar hij had zoals altijd medelijden met zijn pester.

 

Ik had een gesprek met een begeleider over een kamp voor zelfvertrouwen. Die begeleider stelde mij de vraag of mijn zoon niet hoogsensitief was. Ik heb toen de telefoon neergelegd en ben beginnen te huilen.

 

De puzzelstukken vielen eindelijk op zijn plaats en eindelijk viel het woord hoogsensitief. Iets wat ik al in de kleuterklas vermoedde.

 

Verleden jaar werd er al veel meer over hoogsensitiviteit gesproken en ik vond het belangrijk dat hij begeleiding kreeg voor hij puber werd. We kwamen toen terecht bij een fantastische dame en sindsdien staat mijn zoon steviger in het leven. Hij voelde zich al lang zo anders. Eindelijk begreep iemand hem. Hij heeft nog steeds woedeaanvallen maar weet nu hoe ermee om te gaan. Inslapen doet hij nog steeds heel moeilijk. Hiervoor gebruiken we nu ademhalingsoefeningen en een dagboek.

 

Het feit dat hij beelddenker was, kwam weer ter sprake. Dat is vaak verbonden met hoogsensitief zijn. Hij heeft geleerd hoe hij dit kan gebruiken om beter te leren.

 

De juf staat hier helemaal voor open en wil zelf hierover meer te weten komen. In de klas draagt hij ook oordopjes tijdens de toetsen. Hij heeft hierover openlijk met de kinderen van de klas gepraat.

 

Zijn hoogsensitiviteit ziet hij eindelijk als een kracht en iedereen mag dat weten. Het is een prachtige ,warme, empatische, creatieve jongen geworden.

 

Ik heb sinds mijn burn-out de bevestiging gekregen dat ik ook hoogsensitief ben. Voor mij valt er ook heel veel op zijn plaats, want ik heb me ook altijd anders gevoeld. Spijtig genoeg groeide ik niet op in een warme veilige omgeving.

 

 

Daarom vind ik het ook belangrijk dat hierover wordt gepraat. Zo moet niet iedereen heel die weg moet ondergaan. Maico mag tot een mooi volwassene opgroeien rekening houdende met zijn prachtige eigenschappen maar ook de valkuilen.

 

  • Twitter - White Circle
  • Facebook - White Circle

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS