ervaringen van ouders

#ikbeneenkanarie

Lies Cattersel

Wow.

W.O.W.

Ben er stil van.

Ik schreef een blogtekstje. Twee weken geleden. Over mezelf. Mijn crash. Een tekstje dat m'n mailbox deed overlopen. Facebook liet slikken. En m'n blogstek liet ontploffen.

Er kwamen gi-gan-tisch veel reacties. Bijna allemaal fijn. Of positief. In ieder geval begripvol. Steunend. En heel veel vanuit herkenning.


En mijn gevoel hierbij is dubbel. Blij dat de veroordeling uit bleef. Maar ook geschrokken van het enorme aantal gelijkaardige verhalen.

Zijn we collectief ziek geworden? Door de (te) grote druk? De (te) grote versnelling waarin we mee moeten? De verkilling of verzakelijking. Of heet het nog anders? Maakt niet uit.

Het smaakt wrang. Een heel deel van de mensen voelt zich niet goed. We horen het overal. Op 'De Afspraak', 'Hautekiet', in 'Van Gils & Gasten' en in de kranten.  Onderzoeken bewijzen het.
 

Moet er niet aan de alarmbel getrokken worden, vraag ik me af, voor we allemaal dreigen te verzuipen? Omdat we niet (meer) in de pas kunnen lopen. Of het niet meer willen.

Ik heb geen politieke ambities. It's just me & my blog. En jullie. Lezers. Degenen die reageerden. En zich zo hard herkennen. Of ze het nu graag willen of niet.

Kunnen we het over eens zijn dat er iets niet klopt? Dat de kanaries zich misschien maar moeten verzamelen. Uit hun kooitje mogen komen. Moeten, misschien zelfs...Omdat ze niet meer willen gevangen zitten. En een manier zoeken om uit de mijn geraken. Een way out te vinden... Wie zich geroepen voelt om aan het stuur te draaien, go, act now!

Hoe het met mij is? Intussen?


Twee maanden geleden crashte ik (maar vond pas weken later de moed om het op te schrijven en te delen). Ik huilde. Op het werk. En thuis, over het werk. Uit angst. Frustratie. Met veertien dagen rust zou het wel beteren. Dacht ik. Negeerde de dokter die minstens een maand wilde opleggen. Nu weet ik beter. Luister nu wel naar haar. En al ietwat naar mezelf. Soms nog teveel naar anderen.

Het huilen was een teken aan de wand. Ben nu al enkele weken thuis. Zoek rust en afstand. Het gaat beter. Ik huil niet meer. Krijg stilaan rust in mijn hoofd. En lijf. Heb een fijne, slimme coach. Een geweldige man. Die voor me opkomt. Een intelligente dochter. Die me feilloos aanvoelt. En héél veel begrijpende mensen om me heen.

'k Probeer te doen wat me blij maakt. Energie geeft. En dat lukt. Vaker. Daarom kon ik nu pas de tekst schrijven. Niet eerder. Ik was verdrietig. Bang.


Maar af en toe een beetje bang is ok. Heb ik mezelf geleerd.
Er is tijd. Om te knutselen. Om te tekenen. Om te praten. Voor te lezen uit haar lievelingsboekjes. Output. Input blijft moeilijk. Ze voelt het. Nog steeds. Mijn kleintje.

Ik denk dat ik/mijn lijf/mijn hoofd/de dokter me(zelf) net op tijd heb/heeft kunnen afremmen. Stuurloos en in volle vaart richting de afgrond denderend. Drie wielen over de rand van het ravijn. Of misschien er toch echt wel al over.

 

Heb me met twee vingers kunnen vastgrijpen aan een klein grassprietje. Beangstigend.  Maar ik heb geluk gehad. Echt geluk gehad. En toch... we zijn er nog niet.


Ik zie de zon schijnen op deze mooie herfstdag. Maar toen ik net met de auto langs het werk reed omdat ik in de buurt moest zijn, kwamen de tranen.

Ik heb nog tijd nodig.

#ikbeneenkanarie

https://gitaneblog.com/

 

Online training stress aanpakken, burnout vermijden
stress & burn-out
stress & burn-out

Wil je updates rond hoogsensitief opvoeden?

  • Twitter - White Circle
  • Facebook - White Circle

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS