Les geleerd

Lies Cattersel

't Was zondagavond. En we hadden een druk weekend achter de rug. Gevuld met bezoekjes, etentjes en zelfs een feestje. 't Was laat geweest de voorbije dagen. Hoewel. Da's natuurlijk relatief. Laat, dat wil in haar geval zeggen: 19u30. Normaal gezien gaat kleuterlief tegen 19u haar bedje in. Zonder tegenspartelen, want ze heeft de slaap nodig. Dat zegt ze tegenwoordig zelf: Ik hou van slapen. Het is ooit wel anders geweest. Met opstaan en wakker liggen, night terrors en veel plastripjes. Maar goed. Die tijd is voorbij. Ze houdt nu van slapen. En dat kunnen we dan alleen maar aanmoedigen, toch? Want mama en papa houden eigenlijk ook van slapen. We hebben dan ook wel wat in te halen.

Maar: zondagavond. Dat wil zeggen, morgen school. Geen gedoe vandaag. Op tijd wassen, tanden poetsen en bedje in. Het Plan. En, ik weet het. Wat je denkt. Wat je je afvraagt. Heb ik nu, na al die jaren, nog steeds niet door dat een Plan en een Kind niet samen gaan? Je mag zoveel plannen als je wilt, er zal altijd wel iets tussenkomen. Een veeg verf op de propere kleren, gezien net voor je de jassen wil aantrekken. Gevolg van een minuut onoplettendheid. Zoiets. En toch had ik een Plan. En een vooruitzicht. Op een stille avond, op mijn tempo, op een beetje rommelen en thee drinken. 't Was nodig. Ook mama moet wat bekomen van het gerij, gefeest en gespeel.

Maar 't liep dus anders.


Want ze raakte maar niet in slaap. Nóg eens plassen. Drinken. Papa een zoentje geven. Nóg een boekje lezen. Toe, mama? Er wrong iets. En ze wilde er niet over praten. Ze lag te draaien in haar bedje. Onder de dekens, boven de dekens. Haar haar jeukte. En haar voet. En oh, mama, toe,  mag ik een andere pyjama want deze kriebelt. Ik probeerde de eerdere ervaringslessen toe te passen: wanneer ik trager en dieper adem (en rustig blijf), zal zij ook wel kalmeren. Een boekje van Lieselotje helpt meestal ook. De kadans van de rijmpjes en mijn zachte stem werken als een wiegelied. Tegen het einde van zo'n boekje slaapt ze.

Behalve vanavond.


't Lukte niet. Gebeurt me ook. Vaak zelfs. En dan sta ik op. Om m'n gedachten te verzetten.


Dus nam ik haar opnieuw mee naar beneden. Negeerde de klok, maar zag - vanuit m'n ooghoek - dat het intussen al na half acht was. Negeerde de stress die opkwam: Ze moet genoeg slapen, anders kan ze morgen niet spelen, en is ze te moe op school en zal ze niet uit haar bedje geraken morgenvroeg en zal ziek worden en het is nog maar maandag dan en de rest van de week en... .

 

Nope. Niks van dat alles. (of maar een heel klein beetje)

Gaf haar een chocomelkje. En een koekje. Nam haar op schoot. Vroeg haar wat ze wilde doen. Haalde Twister boven. We overtuigden manlief/papa om mee te doen. Hupten op één voet en twee handen over het bolletjeszeil. Vielen om. Giechelden en gibberden. Ze won. Kinderen zijn gewoon veel flexibeler. Ik kon tegen m'n verlies. De klok tikte door. En we speelden opnieuw. Ik won. Mijn benen zijn gewoon veel langer dan de hare. Na vijf keer vond ze het welletjes. Genoeg op/over/onder ons gekropen. Ze wilde nog even tussen ons. Naar het laatste stukje film kijken. En de twee kleine slokjes chocomelk opdrinken.

Ze nestelde zicht in de zetel. Mama links. Papa rechts. Gezellig. Zo zegt ze het dan ook. Ik vind dat gezellig, mama. We keken samen. Haar hoofdje leunde tegen mij. Ze was moe. Nu echt. Rustig genoeg om in slaap te geraken. Ik zag het aan haar handje, de vingertjes die over het neusje van knuffel wreven. De oogjes die met moeite konden opengehouden worden. Haar rustige in- en uitademen.


Ze had nog even tijd nodig. Om te bekomen van een volgeboekt weekend. Leuk. Heel leuk. Maar veel input.

En ik heb weer iets bijgeleerd.Iets wat ik van mezelf al wel ken. Maar waarvoor ik de transfer tot vanavond nog niet had gemaakt.

Volg Lies ook op Facebook.

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS