ervaringen van ouders

Moe moeder moest

Lies Cattersel

So, my friend. What’s next?

Er zijn twee maanden voorbij. Sinds de crash-boom-bang.
Ik zie een patroon. Enfin. Nee. Ik zie het niet. Iemand houdt het me voor. En het lijkt te passen.

We hebben de ontkenning gehad. Lang. Te lang. ’t Gebeurt niet. Niet bij mij. Komaan. Ik ken mezelf.


Nog even. Een tandje. Een paar dagen. Weken. En dan is het vakantie. Dan kan je rusten. Even bijkomen. Nu nog niet. Op je tanden bijten. Komaan.


Niet zwak zijn. Niet toegeven. Niet opgeven.

Ze heeft lang geduurd. Die fase. Maanden. Jaren misschien.
Zeker de eerste weken van oktober 2016. ‘k Heb mezelf opgepept. Moed ingesproken. Op m’n plaats gezet. Streng toegesproken. Voor de zoveelste keer…

Daarna begon het onderhandelen. Of, misschien was dat eerst. Of tegelijkertijd.


Als…, dan… . Misschien met minder uren? Misschien als ik het zo probeer? Als ik het vriendelijk vraag. Of iets opgeef. Dàn wordt het meer haalbaar. Dàn krijg ik het wel rond. De hoop op beterschap bleef.


En ok. Als het echt moet. Twee weken thuis. Als het écht moet. En dan gaat het wel weer. Dat moet. Dat ís zo.

De woede kwam. Uiteraard. Check.


Vooral op mezelf gericht. Het gevoel tekort te schieten. Waarom bij mij? Waarom lukt het iedereen wel? Of lijkt het toch zo. Mijn balletjes vallen op de grond. En zo moeilijk heb ik het nu toch niet. Verdekke. Flauwe trees. Get yourself together.


Maar ben ook boos op de anderen. Omdat ze het niet wilden zien. Of er geen rekening mee wilden houden. De signalen negeerden. De vriendelijke vragen onbeantwoord lieten. Niet op m’n lief. Of vrienden. Of begripvolle collega’s.

 

Het verdriet is er. Al van in het begin. Logisch. Het is een rouwproces. Ontkennen, onderhandelen, woede…verdriet. Niet lineair. Met stapjes vooruit en stapjes terug. Maar het verdriet is een rode draad.


Dat waarvoor ik jaren gewerkt heb, heeft er iets voor teruggevraagd.
Leven. Vreugde. Zin. Betekenis. Tijd. En vooral veel energie. Maar ’t Moest. Vooral van mezelf. En nu ben ik moe.

Ik denk dat dat het zwaarst is. Het moe zijn.

 

Niet het ik-ben-moe-want-heb-wat-te-weinig-geslapen-moe. Niet ik-doe-een-dutje-en-het-gaat-wel-weer-moe. Eerder mijn-hoofd-is-zo-moe-dat-het-aan-mijn-lijf-niet-meer-uitgelegd-krijgt-wat-het-moet-doen-moe.

 

Ik ben meer moe dan tijdens de laatste weken zwangerschap. De eerste weken mama.

 

Moe-moeder-moest.

Het lijkt alsof ik een CO-vergiftiging gekregen heb. En echt wel weet weet hoe het zit. Hoe het komt. Maar niet kan reageren. Nog niet. Omdat mijn lijf wil rusten. En m’n hoofd.

#ikbeneenkanarie die hard probeert te fluiten.

Maar die soms nog te moe is.

https://gitaneblog.com/

 

Wil je updates rond hoogsensitief opvoeden?

  • Twitter - White Circle
  • Facebook - White Circle

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS