Overdrijf toch zo niet

Evelien Dedapper

 

Vorige week, op het oudercontact van de derde kleuterklas, durfde ik eindelijk de vraag te stellen. Of de persoon die hij is hem niet hindert in de klas? Of in zijn contacten met andere kinderen? De juf bevestigde wat ik al zo lang van iemand anders, iemand die vaak met kinderen omgaat, wilde horen. “Ja, hij is hypersensitief. Maar het stoort hem op dit moment niet in zijn vooruitgang”.


Oef, het is niet enkel een gedacht of een gevoel van een overbezorgde moeder. Oef, het zijn niet wij die niet met onze oudste zoon kunnen omgaan. Oef, het is niet ons schuld dat hij bij de minste tegenslag begint te brullen, tieren en wenen.


Maar toch voel ik me schuldig. Om al die keren dat we hem niet serieus namen, voor de opmerkingen à la ‘stel je niet zo aan’, ‘dat is nu toch niet zo erg’ en ‘overdrijf toch zo niet’. We hebben hem niet goed geholpen al die gevoelens die extra hard binnenkomen goed te plaatsen en te verwerken. We zijn hard geweest voor onze extra gevoelige jongen. Anderen zijn hard voor hem. Omdat hij niet voor zichzelf opkomt, zich laat doen. In plaats van te handelen en te reageren als hem iets overkomt, begint hij te huilen. Een speelgoedje dat wordt afgepakt, een duw die hij krijgt, iets dat niet lukt: direct wenen en jammeren.

 

Zelf iets terugnemen doet hij niet; hij wil niet iets doen wat niet mag. Hem ophalen van een kinderfeestje is een hel. Ik lijk wel een moeder van diezelfde hel als hij weer eens al roepende en wenende moet vertrekken. Zelfs na afspraken met de moeder van dienst dat ze hem op voorhand zeggen “binnen 5 minuten zal je mama er zijn”. Niet te troosten, niets kon hem paaien. Geen leuke dingen, geen straffen, geen niks.

Ik had al wat lectuur in huis, probeerde al het één en ander uit. Vaak hielp het, maar het vraagt veel tijd en geduld. Sinds vorige woensdag heb ik de definitieve klik gemaakt; omdat me nu écht werd bevestigd dat het zo is, en dat het niet aan mij of aan hem ligt. Ik las het boek ‘Het hoogsensitieve kind’ in één ruk uit, en probeer wat ik in een cursus ‘Is je kind hoogsensitief’ gehoord had, om te zetten naar de praktijk.


De klik werkt, de aanpak dus ook. Hij is al zachter geworden, milder voor zichzelf én voor ons. Komt wat vaker knuffelen, is wat aanhankelijker. Bij het kinderfeestje van dit weekend vroeg ik hem op voorhand: “Wat kan ik doen zodat het vertrekken op het feestje vlotter en leuker voor jou verloopt?”. Hij ‘ging er even over nadenken’. En kwam toen met de oplossing om zijn knuffeldoekje mee te brengen; wat die troost hem.


Het werd een succes. Tuurlijk teleurgesteld dat het feestje gedaan was, maar blij omdat het zo leuk was. En het doekje bracht de nodige rust.

 

Bij een speelhoekje in een winkel, was zijn huisje ‘nog niet perfect’ toen we weg wilden. Ik heb het hem laten afmaken, tot het perfect was voor hem. Hij blij, ik blij.

Het vraagt veel geduld en tijd; niet gemakkelijk in deze wereld, niet gemakkelijk als je zelf altijd gehaast bent en niet echt perfectionistisch.


Maar hij verdient die tijd en dat geduld. Zodat hij kan opgroeien zoals hij het wilt. Het wordt nog moeilijk. Hij is een jongen; je merkt nu al dat die vaak niet zacht en gevoelig mogen en kunnen zijn. Volgend jaar wacht het eerste leerjaar; ik hoop dat ze daar ook aandacht hebben voor zijn persoon, net zoals zijn juf nu. Ik hoop dat hij assertiever wordt, zelfzekerder. Het leven is zo al moeilijk genoeg. Maar tergelijkertijd weet ik dat, hoe moeilijk het ook soms is, alles wel in orde komt. Hij verovert harten omdat hij zo zacht en gevoelig is, aandachtig voor alle kleine dingen.


Ik weet dat hij het zal kunnen; ik zal toekijken (en helpen waar nodig) met een bang maar vooral trots hartje.

dag van het hoogsensitieve kind
dag van het hoogsensitieve kind

FIJN DAT JE

BIJ ONS BENT

  • Facebook Social Icon

ZITDAZO VZW

ONS TEAM

ONDERNEMINGSNUMMER 0538 794 814

IBAN BE82 0017 0619 8068
 

ALGEMENE VOORWAARDEN

CONTACTEER ONS