Zwanger. En dan niet meer.


Ik beslis vandaag mijn verhaal te delen.

Ik heb het vreselijk lang uitgesteld, enerzijds omdat ik er nog niet klaar voor was, anderzijds omdat ik eerst wilde dat het ‘goed’ zou komen. Dat ik zwanger zou zijn dus.

Vandaag wil ik mijn verdriet delen.

Omdat ik ondertussen weet en besef dat ik niet alleen ben. Dat dit zoveel vrouwen en mannen treft. Dat dit echt is, en hard. En voor zoveel mensen dagelijkse realiteit. Ik deel dit voor jullie.

Derde keer, goeie keer.

We gebruiken het te pas en te onpas, waarom niet ook. Het is zoiets onschuldig. Derde keer goeie keer is hopen… na twee mislukkingen. Of twee tegenslagen. Kleine dingetjes meestal. Bij ons werd kreeg het een compleet andere dimensie. Eentje die ik nooit gewild heb. Die ik vervloek. Die ik haat.

Ik kondigde pas met veel liefde onze zwangerschap aan.

Bijna halfweg was ik. Maar nog steeds doodongerust. Maar ik wil het niet alles laten verpesten, ik vergeet te genieten. Dat kan ik toch niet maken tegenover ons kindje! Ik leef van echo tot echo en geloof niet dat mijn buik groeit. Ik kan alleen maar hopen dat derde keer écht goeie keer is. Dat het nu wel goed komt. Dat er nu wel een gezond kindje op komst is. Ik heb namelijk twee miskramen achter de rug. 2015 was dus écht mijn jaar niet. Ik voorkwam op het nippertje een burn-out, gaf ontslag en kreeg twee misgelopen zwangerschappen te verwerken. Ik hield het niet meer.

MIJN BIOLOGISCHE KLOK LAAT VAN ZICH HOREN.

September 2014.

Ik nader de 30, en voel m’n eierstokken rammelen. Het eerste kindje in de familie, m’n echtgenoot zijn petekind, zorgde voor een versnelling van dat proces. Die kleine, lieve man deed me mezelf in twijfel trekken: waarom nog wachten met een baby? En daar heb je ’t woord. BABY. Ik wilde mama worden, en dat was groot nieuws want als het van m’n echtgenoot af zou hangen, hadden we al een kleuter.

In oktober beslisten we samen dat ik zou stoppen met m’n anticonceptie. Omdat ik benieuwd was naar hoe m’n cyclus zou zijn als volwassen vrouw (ik nam tenslotte al de pil van toen ik 17 was), hebben we nog 2 maanden gewacht met oefenen.

Rond de jaarwisseling gingen we er voor: het mocht. Enkele weken later, de schok. Ik ging, zonder mijn echtgenoot in te lichten, een zwangerschapstest kopen. Het idee van valse hoop ofzo? Ik moest dit alleen doen. Ik doe de test en zoals ik las op het bijschrift, leg ik de predictor nog even aan de kant. Maar in de beweging van ‘ik leg hem weg’ zag ik al twee streepjes verschijnen. Mijn hart begint sneller te slaan en ik weet even niet waar ik het heb. Om te bekomen, zet ik me even met de predictor op bed. Ik probeer rustig te ademhalen en uit te maken wat ik voel.

’s Avonds vertel ik met een lief briefje en de test onder zijn hoofdkussen aan mijn man dat ik zwanger ben. Hij is door het dolle heen. En dan begint ons geheimpje. Lekker niemand mag het weten, en dat was heerlijk! De dokter laat me snel na mijn bloedprik weten dat mijn HCG hoog is, en alles in orde lijkt. Ik ben iets minder ongerust, want ik geef toe: er schuilt een pessimist in mij.

Enkele weken later, op 8 weken, worden we voor de eerste keer bij de gynaecoloog verwacht. Ik zeg nog tegen mijn man in de wachtkamer: “dit zullen wij ons altijd blijven herinneren, onze eerste afspraak samen ooit, voor het bewonderen van ons eerste kleintje”.

Het zou anders uitdraaien.

VAN DROOM NAAR NACHTMERRIE

Als mijn gynaecoloog de inwendige echo doet, hoor en voel ik meteen dat ze minder enthousiast wordt. Mijn echtgenoot wijst me nog lief op het schermpje waar op ik kan mee kijken, maar ik kijk hem met betraande ogen aan. Want wat ik zag, was niet wat ik moest zien. Met de apps op je smartphone kan je tegenwoordig perfect volgen hoe je baby er ‘moet’ uitzien, zelfs op enkele weken. En dit kleine zwarte vlekje was niet wat ik verwachtte.