'Ik ben een kindje dat niks kan'


Eten was een strijd. Alweer. Het is even goed gegaan, een paar dagen. Maar vandaag, hoewel ze graag lustte wat er op het menu stond, ging het opnieuw erg moeizaam. We lieten haar zelf uitscheppen. Dat hebben we al geleerd. Geen bordje vol, geen afgemeten/vooraf bepaalde schepjes – nee, ze neemt wat ze zelf wil. En wat ze dan op haar bordje schept, moet ze ook opeten.

Daarover hebben we afspraken: beter een beetje minder en nog wat bij nemen, dan een overvol bordje en geen honger meer. ’t Werkt, hoor. En soms knijpen we nog wel eens een oogje dicht. We proberen van dat avondeten geen strijd te maken. ’t Moet vooral leuk blijven.