2 onmisbare woorden binnen mijn gezin: 'verbinding' en 'waarom'


Mijn 3 dochters zijn heel verschillend, maar ik heb gezien hoe ze gegroeid zijn en hoe ze zelfs al als kleuter al door verbindend communiceren hebben leren uitdrukken wat hen bezig houdt.Way back, stond Aatje in de hoek jennend bijna, lachend, weglopend, uitdagend tot ik ging dwingen, mijn macht volledig uitspeelde. Het bleef maar aan de gang en het eindigde nooit met een positief gevoel, ik betwijfel of ze er iets opbouwend van leerde...

Waarom? Daarom!?

Verplichte opdrachten op school vallen consequent in het 'ik doe ze niet'-vakje als Aatje ze niet leuk vindt (en Aatje is nogal kieskeurig). Zolang the bigger picture niet duidelijk is, valt daar ook weinig aan te doen, tenminste zonder straffen in het vooruitzicht te stellen. En dat laatste is hier een 'no go'. Ik streef ernaar mijn kids op te voeden zonder 'het moet nu eenmaal', ze mogen zelf kiezen om iets te doen, omdat ze het WAAROM ervan begrijpen. Makkelijk is dat niet ..en al helemaal niet in een klassikaal verband waar alles aaneenhangt van de 'je moet of anders slechte punten' . Op school ontbreekt dikwijls de tijd om grondig uit te leggen waarom er best geoefend wordt op pakweg cirkeltjes maken met de pengreep (want het begint al jong, dat 'moeten'). Als je uitlegt dat ze daardoor later letters kunnen vormen, en dus woorden kunnen schrijven.. dan ontvouwt een sprookjeswereld van zelf verzonnen verhalen die ze eigenhandig kunnen neerpennen zich voor hen.. Dat is hoe ik mijn Aatje aan het werk krijgt..

Je raadt het al: het is dus uitleggen, uitleggen, en nog eens uitleggen. Bv. de niet-aflatende zeurstroom over 'waarom Aatjes favoriete snacks op zijn ', kan ik niet zomaar beantwoorden met 'omdat je ze allemaal opgegeten hebt.' Want dat is trappen op Aatje lange teentjes en levert al gauw een tegenverwijt op 'neen dat is omdat jij er niet genoeg hebt gekocht en dat doe je expres, mama'.Uitleggen dat de snacks op het boodschappenlijstje staan en bij het eerstvolgende winkelbezoek worden aangekocht , kan het leed al een pak verzachten omdat Aatje zich erkent voelt en er rekening met haar noden gehouden wordt.

>> lees verder onder de foto

Afleiding en humor

Afhankelijk van de hevigheid van de explosie uiteraard, is er niets zo effectief om de lucht te doen opklaren als humor. Bv. 's avonds de vaststelling dat Aatjes favoriete hondjespyama in de was is. Dit kan aanleiding geven tot serieuze scènes en sowieso wordt ieder alternatief afgewezen. Gek soms hoe lang we nog proberen Aatje te overtuigen van een andere keuze, die poezenpyama is toch ook supercool, niet, echt niet ?! We weten immers al lang dat Aatjes sterke willetje zich niet laat ompraten.Een magische ingreep in de zin van 'Ik tover ons allemaal om in puppies' gevolgd door uitgebreid poepjesgesnuffel en puppygeluiden, doen de sfeer omslaan. Dikwijls zal Aatje na de eerste verwondering gezwind meedoen en beginnen giechelen. Want ja dat hebben ze dan ook weer die schatjes: een rijke fantasie..

Verbindend communiceren

Alle inspanning ten spijt, zijn er momenten waarop de boel toch escaleert.Met een wild om zich heen stampend Aatje, die dingen gooit en alles bij elkaar brult. Dikwijls eindigt het ermee dat Aatje wegloopt en ergens op de grond gaat zitten of liggen met veel decibels en drama.Op een moment dat ik zelf genoeg 'zen' ben, kan ik geven wat Aatje nodig heeft: rust (zeker geen terechtwijzigingen), erkennen van de emoties (ik merk dat je boos,verdrietig, ... bent) en proberen te benoemen van de diepere oorzaak van de bui, haar behoefte. Ik ga meestal zelf dan zitten op gelijke hoogte en geef zoveel mogelijk empathie, nu al de les spellen werkt compleet averechts. Als Aatje voelt dat er begrip is en er echt geluisterd wordt, vloeit de spanning al een stukje weg. Dat is het moment dat ik voorzichtig fysiek contact maak, bv. pink tegen pink.. Indien dat toegelaten wordt, handje in de mijne nemen even om Aatje uiteindelijk helemaal op mijn schoot te trekken. Eens HSPeetje zich tegen me aanvlijt, zal ik altijd aangeven dat ik van Aatje hou. Dan is de tijd rijp ook mijn gevoel en noden te uiten en te vragen hoe we dit samen kunnen oplossen.

Samen op weg

Vroeger stond Aatje op explosiemomenten in de hoek en speelde kat-en muis, jennend bijna, lachend, weglopend, uitdagend tot ik ging dwingen, mijn macht volledig uitspeelde. Het bleef maar aan de gang en het eindigde nooit met een positief gevoel, ik betwijfel of Aatje er echt iets fundamenteels opbouwend van leerde... Het was dan echt een uitputtingslag, voor beiden. Nachtmerries van Aatjes kant nadien, en ik die vanbinnen gevoelsmatig een oorlog had gevoerd en leeg was.Nu wordt Aatje gestimuleerd om zelf ook mee zoeken naar een oplossing, om rekening te houden met anderen en mij. Ik ben niet meer de boeman die het laatste woord heeft. Dat vergt ook wel een leerproces en tijd, want Aatje moet inspanning doen om dingen te begrijpen, zelf verantwoordelijkheid te nemen. Ik herinner me nog dat de standaard oplossing was over pakweg opruimen, 'ik stel voor dat jij vlug even alles opruimt, mama'. Nu zegt Aatje ondertussen spontaan al 'jij zal waarschijnlijk graag hebben dat we samen de boel aan de kant maken, zeker ?'..We're getting there slowly..

Zelfzorg