Mama heeft een grizzly in haar hoofd

Nele Reynders (39) is mama van twee en kampt met een psychische kwetsbaarheid. Ze schreef een kinderboek hierover en we konden haar interviewen over haar leven.


Wie is Nele Reynders?


Ik kwam uit een creatief, erg progressief nest. Mijn nonkel, tante en mama waren erg kunstzinnig. Dat heb ik naast mijn kwetsbaarheid, dus ook overgeërfd maar dat talent is helaas nooit, althans toen niet, ontwikkeld. Niet alleen omdat er amper academies in de omgeving waren, waar ik grootgebracht werd. Maar ook omdat er weinig betrokkenheid van ouderzijde kwam. Het was een vicieuze cirkel, mijn ouders hadden zelf hun kwetsbaarheid waardoor zij zelf niet sensitief responsief of adequaat op mij konden reageren. Zij waren kind van hun tijd...


Hoe verliep je kindertijd?


In de klas was ik vooral een dagdromer, dat zag je ook aan mijn punten. Ik hoorde in de sociale structuur op school nergens bij. Altijd ergens die vreemde eend, was ik. Vaak kreeg ik negatieve commentaren op rapporten, in klasschriften, huistaken, toetsen.Het leek alsof ik nergens goed in was. Mijn negatieve zelfbeeld werd geactiveerd.


Op de koop toe, gingen mijn ouders uit elkaar toen ik tien jaar was. Halsoverkop diende ik in het midden van het 5e leerjaar te veranderen van school. Het PMS, het voormalige CLB suggereerde om me naar het beroepsonderwijs te laten doorvloeien. Een droom om turnleerkracht te worden spatte uit elkaar. Er werd geen rekening gehouden met de context. Op korte termijn was dat een goede oplossing. Echter, op lange termijn zou dat een heel erg strategisch slechte zet zijn…


Tijdens mijn tienerjaren bloeide ik tijdelijk open. Ik had het gemakkelijk op school, wel heel gemakkelijk.Het was een vernedering aan mijn persoon. Het nestelde zich in de diepte. Ik had altijd het gevoel om onder mijn niveau te presteren en werd klaargestoomd voor de sociale sector.

Het negatieve zelfbeeld groeide gestaag verder en begon ingeslepen patronen te maken, waar ik niet snel van af zou raken. Ik werd een autodidact en leefde tussen de conventionele maatschappijstructuren of anders genoemd ik wandelde naast de geijkte paden. Zo deed ik twee jaar verpleegkunde A2, één jaar kleuteronderwijs. Volgde ik woord, toneel, mixed media, daarnaast Frans en afstandsonderwijs. Het bewijs dat ik een chaotische geest was, niets volhield. Wat ooit een zwakte was , werd een sterkte. Tijdens 'mijn journey' , zorgde ik voor mijn geestelijke gezondheid. Ik ging naar het JAC en geestelijke gezondheidscentra.


Op mijn achttiende ging ik thuis weg. De situatie thuis was onleefbaar met een heel wispelturige moeder. Ik zocht een studio en dopte voortaan zelf die boontjes, terwijl ik studeerde of beter gezegd pogingen deed tot...


Wanneer kwam je voor het eerst in aanraking met de psychiatrie?


Dat was op m’n 26ste. Sneller was ik weg dan dat ik aankwam. Ik kon geen duurzame relaties opbouwen omdat ik een belangrijke ouderfiguur miste waaraan ik me kon spiegelen.

In 2009 werd ik noodgedwongen terug opgenomen. Daar heeft men verschillende tests gedaan, waaruit bleek dat er kenmerken van ADHD waren. In het ziekenhuis waar ik verbleef is men voorzichtig met het stellen van diagnoses maar op het spectrum van aandachtsstoornis ben ik op die as ergens terug te vinden.


Verder leef ik -net zoals Fleur Van Groningen- zonder filter. Dit werd wel duidelijk gesteld. Wat wil zeggen dan ik hooggevoelig ben en ook contextueel psychotisch kan worden. Met enige medicatie, is dit goed onder controle te houden.


Nu kan ik mezelf plaatsen en kaderen. Therapie heeft me erg veel inzicht bijgebracht en heeft me op een constructieve manier me verder laten ontwikkelen. Daar heb ik talenten (her)ontdekt. Zelf ben ik heel psychoanalytisch geworden en kan ik mezelf als ervaringsdeskundige zien. Het heeft me wel een half mensenleven gekost om het verleden diepgaand te verwerken en een negatief zelfbeeld om te buigen naar een positief.


lees verder onder de foto

Wat neem je mee uit je verhaal?

<