Met papa op avontuur


Zaterdag

9u00

Eindelijk is voor Siebe hét moment aangebroken. Vol spanning hijst hij zijn rugzak op zijn rug en wandelt hij al volop glunderend met me naar de auto. En weg zijn we… voor onze allereerste natuurexpeditie.

Nauwlettend wordt de gps in het oog gehouden, het aftellen van de resterende tijd is dan ook de hoofdactiviteit van Siebe gedurende deze autorit. Een 50-tal minuten later arriveren we op de locatie waar het avontuur kan beginnen.

10u00

Alle papa’s en kinderen zijn gearriveerd en expeditieleider Mike heet ons allemaal welkom. De kinderen worden op pad gestuurd om survivalpakketten te zoeken. De jeugdige groep slaagt de handen in elkaar en in team trekken ze het terrein op. De papa’s krijgen ondertussen elk een vishengel en vervolgens de instructies om dat dekselse haakje aan te brengen. Een paar keer uitwerpen bij wijze van oefening moet dan ook volstaan om het zo dadelijk aan onze kids over te brengen. Die zijn na een klein halfuurtje zoeken bijna klaar met hun speurtocht.

11u00

Het eerste adrenaline-moment is bij de kinderen nog maar net verdwenen of daar is het volgende wow-moment al. ‘Dat is een mooie vishengel. Mag ik die eens vasthouden?’ En daar gaan ze… Als volleerde vissers werpen ze alle zeven hun hengel in het water en dan ophalen maar. In een mum van tijd worden tien mooie forellen bovengehaald. De trots straalt op ieder kind z’n gezicht. De expeditie is nog maar net begonnen en nu al is duidelijk dat het fantastisch gaat zijn.

12u00

Met de buit onder de arm en volgesjouwd met pak en zak trekken we vervolgens het bos in op zoek naar een geschikte kampeerplaats. Als echte kampeerders zetten de kinderen met behulp van de papa’s de tenten op, de ene al wat sneller en eleganter dan het andere. Mike heeft als een echte 'survivaller' zijn tent in de wagen laten liggen. Een schuinhangende boom en allerhande takken moeten de nodige beschutting bezorgen voor de komende nacht. Alsof we mekaar allemaal kenden, beginnen we daarna met wat groepstaken. Sommigen gaan op zoek naar hout voor een kampvuurtje, anderen beginnen de gevangen forellen te kuisen. Op aangeven van Mike worden er enkele forellen netjes gefileerd, de andere worden vakkundig ontdaan van ingewanden.

13u30

Iedereen klaar? Ok, dan trekken we er op uit… dieper de natuur in. Tja, ’t is tenslotte een natuurexpeditie. De groep is enorm gemotiveerd. Hiervoor zijn we naar hier gekomen, weg van tablet, laptop en playstations. Een wandeling naar de mooie bossen enkele kilometer verderop. Onderweg krijgen we van Mike uitleg over materialen die handig kunnen zijn op een survival-tocht als de onze. Eerst en vooral het verzamelen van ‘droog’ materiaal om vuur te kunnen maken. Niet echt vanzelfsprekend in dit seizoen, tenslotte had het de voorbije dagen redelijk wat geregend. Maar onze leider zou geen expert zijn, moest hij niet genoeg vinden om mee verder te kunnen. Raar, daar waar wij als leken gewoon verder wandelen, schiet Mike plots de berm in om wat berkenschors of droge plantenpluizen op te pikken. Maar ook eetbare planten en bloemen worden aangeduid, geproefd en meegenomen voor de avondmaaltijd.

In de bossen gaan we op zoek naar sporen van herten en misschien wel everzwijnen. Aan het Bultven worden er massaal sporen gevonden en meteen worden de plannen gesmeed om ’s anderendaags ’s morgens de dieren te komen spotten. De kinderen leven zich echt uit in het bos en gaan op zoek naar nog meer dieren en het ongelooflijke is dat ze ze nog vinden ook. Eerst een muis, die jammer genoeg net te snel is om te pakken te krijgen. Maar een vijftal alpenwatersalamanders en een kikker kunnen wel gevangen worden. Na het bestuderen ervan worden ze uiteraard terug vrijgelaten in hun natuurlijke omgeving, waarna de terugtocht naar het kamp wordt aangevat.

16u30

Terug aangekomen bij onze tenten worden de survivalpakketten geopend en beginnen we allemaal met het maken van een vuurtje. Lucifers en aanstekers zijn uit den boze. Een zwavelstick en een mes moeten zorgen dat het gesprokkelde droge materiaal wordt aangestoken. Veel gezucht en geblaas is er te horen, net alsof het niet overal goed schijnt te lukken. Maar uiteindelijk lukt het iedereen om nog voor het vallen van de duisternis zijn vuurtje aan te krijgen. Het verwarmen, voor zover dit nog nodig is, het koken van de ravioli en het bakken van forel en brood kan beginnen. Eten met de handen, “voor één keertje mag het hoor”. Dat hoort erbij, we zijn tenslotte op survival.

21u30